|
|
|
|
|
|
Artık Kimin Zamanı
Beril Sarıaltun
|
|
Selam nasılsınız? Bugün size Manchester’dan yazıyorum. Malum, ödül törenleri dönemindeyiz. Brit Ödülleri, bu yıl Manchester’da gerçekleşiyor. “Londra kenara çekil, şimdi Manchester zamanı!” Şehrin her panosunda bu mesaj var. Alternatif müzik şehrini tamamen ödül ruhu ele geçirmeden, yanında sektörü kapsayan yan etkinlikler tasarlanmış: Brit Fringe, İngilizler tabii ki ödül karşısında “kalıba uymayan” bir program da oluşturacaktı. Bir taraftan Brit’te beş kategoride yarışan Olivia Dean, ödül töreninden iki gün önce Manchester’da oldukça mütevazı bir konser verdi. Gelirleri War Child’a bağışlanacak olan konser, samimi bir ortamda gerçekleşti. Orkestrası capcanlı, altyapı olmadan, sıcak, samimi, şimdi ve burada hissini en çok yaşatan isimlerden Olivia Dean’ın sektörün aradığı o gerçekliği zarafetle taşıması gerçekten müthiş. Kendisini iki yıl önce hiç ünlü olmadığı için Liverpool’da bir üniversite spor salonunda izlediğimde büyülenmiştim. Büyüsü gitmediği gibi, herkesin yüzlerini güldürdü. Ödüllerden bir önceki gün de Robbie Williams kocaman bir konser gerçekleştirecek. Yine gelirleri War Child’a ayrılacak. Sektörde sadece ödülden ibaret olmayan bir kutlama yaratmaksa ayrı bir beceri. Geçen haftanın bülteninden "Big in Japan" yazısına, referans vermezsem olmaz. Kendi ülkesinde yapamamış, ama Japonya’da büyük olmuş, hayallerinin peşinden giden sanatçının öyküsü. Bu endüstrinin büyüsü üzerine düşünüp duruyorum. Bir hayale inanıyoruz ve bu hayal bazı sanatçılar için nadiren gerçekleşiyor. Acaba kimin zamanı? Sonraki “o” isim kim olacak? Kim Japonya’sını bulacak? Belki de mesele, sadece “birisi” olmak değil, birlikte müziği kutlamaktır. Sizin fikriniz var mı? Biliyorsunuz yanıtlarınızı merakla beklerim: beril@kresendobiz.com
|
|
|
|
|
|
Manon’un KATSEYE’dan "Geçici" Ayrılığı
Öykü Demir
|
|
Bu haftanın başında, KATSEYE’ın Manon’unun gruba “geçici bir ara verdiği” açıklandı. Henüz iki senelik bile olmayan, bir yarışma programından çıkan, oldukça yoğun tempolu bir takvimi olan bu gruptan birinin ayrılmasının normal şartlarda bu kadar üzerinde durulmayabilirdi ama Manon’un ayrılığının uzun bir geçmişi olduğu için sosyal medya bununla çalkalandı diyebiliriz.
|
|
|
|
Başta KATSEYE’ın bağlı olduğu şirket olan HYBE & Geffen, Manon’un sağlık sorunlarından dolayı gruba geçici bir ara verdiğini açıkladı, ve başka herhangi bir bilgi vermedi. Bu açıklamadan kısa bir süre sonra Manon, “iyiyim, sağlığım yerinde ama bazı şeyler bizim kontrolümüzde gelişmiyor” diyerek topu hayranlara bıraktı. İki açıklama arasındaki fark gözlerden kaçmayınca hayranlar o topu bir saniye bile havada bırakmadı, spekülasyonlar hızlıca başladı.
|
|
|
|
Manon’un gruptaki varlığı bu noktaya gelene kadar halihazırda ayrı bir tartışma konusuydu. Manon İsviçre’de büyümüş, Dream Academy sürecinde diğer yarışmacılar gibi yıllarca stajyer olarak yetişmemiş, sosyal medyadan “star ışığı” sayesinde keşfedilerek ABD’ye getirilerek yarışmaya çok daha geç dahil olmuş, farklı bir arka plana sahip bir adaydı. Yarışmanın belgesel boyutu olan Pop Star Academy’de Manon’un yeterince disiplinli olmadığı, adapte olmaya çabalamadığı, buna hazır olmadığı gibi konular vurgulanmıştı. Belgeselin kurgusunda Manon’un prova süreçlerinde zorlandığı, yarışmayı diğer adaylar kadar umursamadığı ya da “torpilli olduğu” anların özellikle öne çıkarılması izleyicide çoktan bir önyargı oluşturmuştu. Belgesel yayınlandıktan sonra bir kesim Manon’un ne kadar geliştiğini savunurken, bir başka kesim de onu tembel olarak anmaya başladı. Yani bu ayrılık haberi aslında sürpriz değil, önceden şekillenmiş bir tartışma zeminine denk geldi.
|
|
|
|
Bu tartışmaları alevlendiren bir başka konu da grubun birçok klip veya performanslarında eksik kadroyla sahne alması. KATSEYE’ın ilk aylarından itibaren bazı performanslarda grup altı yerine beş kişiydi, orada olmayan kişi de genellikle Manon oluyordu. Örneğin grubun en ünlü şarkılarından Gabriela’nın klibinde Manon yok. O dönem bunun program takvimi, hastalık, sakatlık ya da provalar gibi nedenlerle olduğu söylense de hayranlar arasında orada olmayanın neredeyse her zaman Manon olması çokça tartışıldı. Şirketin ve hatta bazen diğer grup üyelerinin Manon’a karşı ırkçı yaklaşımları olduğu iddiaları da dolaşımda.
|
|
|
|
Bu ayrılığa dair bir diğer bakış açısı da Manon’un Avrupa’da büyümüş biri olarak ABD müzik ve eğlence endüstrisinin K-Pop disipliniyle birleşmesiyle sürekli üretim, çalışma, görünürlük, rekabet gibi bitmeyen beklentilerine alışık olmadığından ayak uyduramadığı yönünde. Daha dengeli ve çalışma etiğine değer veren bir ortamda yetişmiş birinin bu sisteme doğal olarak adapte olamamış, veya olmak istememiş olabileceği konuşuluyor. Şu an için doğrulanmış tek bilgi “geçici bir ayrılık” olsa da K-Pop çevrelerinde bunun, fanların tüm tepkisini aynı anda çekmeden birini kovmanın yolu olduğu söyleniyor. Bir gün böyle bir grubun dağılmadığına tanıklık eder miyiz acaba? Yoksa kuruluş biçimi gereği bu son kaçınılmaz mı?
|
|
|
|
"Khia Asylum" neresi ve neden herkes oradan çıkmaya çalışıyor?
Öykü Demir
|
Bir süredir internette yoğun olarak dolaşımda olan “Khia Asylum” tabirine denk geldiniz mi?
|
|
“Khia Asylum” son birkaç yılda özellikle Twitter ve TikTok’ta dolaşıma giren, popüler kültürün yarattığı yeni bir internet terimi. “Khia” en basit anlamıyla, adı geçen ama ana akımda büyük bir karşılık bulmadığı düşünülen kadın pop müzisyenleri için kullanılan bir etiket. Bu durumun kendisi “asylum”, yani “tımarhane” olarak adlandırılıyor. Bu yüzden de sabit bir kimlik değil. Bir sanatçı doğru bir şarkıyla “asylum”dan çıkabiliyor, başarısız bir dönem yaşarsa, yani ”floplarsa” da tekrar oraya gönderilebiliyor. “Khia Asylum” ifadesinin bu bağlamda mecazi bir anlamı var: Listelerde parlamayan, interneti ele geçiremeyen pop yıldızlarının düştüğü hayali bir araf. İnternet bununla oldukça eğleniyor. Sanatçıların buranın bir “mahkumu” ilan edilmesi, sonra yeni bir hit’le, iyi bir albümle buradan “çıkmaları” gibi anlatılar pop mizahında ses getiriyor.
|
|
|
|
Aslında buradaki “khia” kelimesi rastgele bir seçim değil, Khia gerçek bir sanatçı. Özellikle 2002’de çıkan “My Neck, My Back” şarkısıyla ünlü olan, kadın rap’inin önemli referans noktalarından biri. Khia’nın sektördeki varlığının zamanla silikleşmesiyle, bu durum onun adıyla anılmaya başlanıyor. Bu tabirin Khia’nın ardından adlandırılmasının arkasında, o sıralar çok da ünlü bulunmayan Khia’yla bir markette karşılaşıp tanıştığında ağlamaya başlayan bir hayranın da payı olduğu teoriler arasında. Bir yandan yıllardır kültürel etkisi olan siyah ve kadın bir rapçinin adının, zamanla “kimsenin umursamadığı sanatçı” anlamına kaydırılmasının politik tarafı da konuşulmaya devam ediyor.
|
|
|
|
Son dönemde Chappell Roan, Sabrina Carpenter, Zara Larsson, Charli XCX gibi isimlerin yıllar süren çabaları sonucu ana akımda bir yer yakalamalarıyla birlikte “khia asylum’dan çıktıkları” ilan edildi, hatta birçok sanatçı bu şakaya kendileri de katılıyor. Kavram bir yandan dalga geçerken, bir yandan da pop kariyerlerinin ne kadar kırılgan ve âna bağlı olduğunu ima ediyor.
|
|
|
|
Bir yandan Khia’dan çıkacak sıradaki sanatçının kim olduğuna dair de tartışmalar sürüyor. 2026’nın adayları arasında Camila Cabello, Madison Beer, Bebe Rexha, Dove Cameron gibi isimler var. Hatta Bebe Rexha bunu yakında çıkacak albümü için bir iletişim stratejisi olarak kullanıyor, "khia asylum"dan çıkmayı dört gözle beklediğini söylüyor, bu uğurda neler yaptığını anlatıyor. Bu sene kimin şansı dönecek, izleyip göreceğiz.
|
|
|
|
Now Playing
|
|
|
|
|
|
|
Şarkı: Lykke Li - Lucky Again Sahne: İsveç’ten bir elektropop sesi Kısaca: Eski bir dostla yeni karşılaşmaların ihtimali Nerede Dinlenir?: Buruk ama umutlu bir buluşma ardından eve dönerken Playlist Oluştur: Son Dans
|
|
|
|
|
|
|
Şarkı: Caroline Polachek - Gambler's Prayer Sahne: Sürprizlerle dolu bir art pop deneyimi Kısaca: Derindeki duygularını hissettiren, umutlandıran bir şarkı Nerede Dinlenir?: Günlük yazarken Playlist Oluştur: Gıdıklayan Sesler
|
|
|
|
|
|
|
|